{ Olivier Bovy }

Een sculptuur als geïsoleerde realiteit, die stilzwijgend zijn plaats inneemt op een sokkel of in een ruimte, is niet aan Olivier Bovy besteed. In zijn artistieke praktijk is het kunstwerk vrijwel steeds een medium, dat vraagt om aangeraakt of gemanipuleerd te worden en op die wijze een eigenzinnige vertaling van de wereld in gang zet. Heel dikwijls hebben zijn werken de look van een hulpstuk, een device dat de zintuiglijke ervaring verhevigt en de brug vormt tussen beschouwer en kunstenaar. Het kunstwerk houdt het midden tussen esthetisch object en communicatief apparaat. Daarbij schuwt hij het gebruik van technologie niet: het aanraken van de werken zet via sensoren geluid in gang. Hoewel soms koel en lichaamsvreemd van aard, triggeren de apparaten een heel tactiele, soms zelfs dichte omgang met het lichaam van kunstenaar of bezoeker.

Bovy hield zich in de voorbereiding van Cuesta verschillende keren op in het Tieltse stadscentrum en observeerde het sociale weefsel. Dat blijkt voor een buitenstaander opvallend hecht te zijn, te oordelen aan de talrijke onderlinge begroetingen en de uitstekende kennis van elkaars familiale situaties, belevenissen, Petit histoires onder Tieltenaren. Hij verwerkt ze in de sculptuur “Curieuzeneuze”.