{ Ruben Bellinkx }

Ruben Bellinkx’ situaties (een vlag die de lading beter dekt dan het steriele “installaties”) vertrekken vrijwel steeds vanuit een getekend scenario. De botsing tussen een burgerlijk, haast huiselijk conformisme en een irreële regie van water, planten en dieren is een constante. In zijn oeuvre is de last van de opgelegde grens van het mogelijke steeds voelbaar. Voor zijn “The table turning” haalde hij zich de wrevel van dierenactivisten op de hals. Onder de poten van een doorsnee tafel fixeerde hij vier schildpadden. Het meubelstuk migreerde langzaam door een niet nader bepaalde woonkamer, wisselend van richting door de spannende wil van de afzonderlijke reptielen. In “The musical chair” liet hij een drietal honden los op een stoel, tot die in spaanders uiteen lag. Het gebruik van levende dieren, zoals de konijnen die hij momentaan vastzette in de lades van een archiefkast, geven zijn wereld een schijnbare wreedheid. Bellinkx lijkt soms hardvochtig, door het welbehagen van de wezens te onderwerpen aan de wensdroom van een uiterst esthetisch beeld. Wie zijn methodiek kent weet dat de uiteindelijke werken het resultaat zijn van een langdurig voorzichtig aftasten van de fysieke mogelijkheden van het subject. Met een zeker charme en overredingskracht begeleidt hij de figurant zo comfortabel en flexibel mogelijk naar een beeld op de grens van het mogelijke. Ruben tricheert immers geen situaties, maar streeft als realkunstenaar naar het midden tussen respect voor de betrokkene en het ultieme gewenste beeld. De kunstenaar wordt een bemiddelend regisseur, die de uitersten verkent van de hem toegekende acteurs.

“The table meeting” drijft hem een stap verder. Bellinkx brengt een tiental Tieltse burgers in een bevreemdende situatie. Het Tieltse gemeenschapsgevoel, de nog bruisende middenveldcultuur met zijn talrijke en kleurrijke tafelontmoetingen, krijgt hier een surreële knipoog.