{ Tinka Pittoors }

De stad is een kluwen waarin natuur en menselijke ingrepen een intens en ingewikkeld huwelijk aangaan. Een stad groeit en evolueert gestaag verder. Vervang de wortelkluit, de stengels en de bladeren van een plant door bakstenen, bestrating, vensters en verbodsborden, voeg verkeer toe als bloedbaan en je ziet de stad als een levend en ademend organisme. Zijn wij meester van de situatie of heeft die woekering overgenomen? Tinka Pittoors bevraagt de utopie van de maakbare wereld. Is een stadscentrum een volledig bedacht idioom, of spelen ook hier de grilligheden van het toeval? Als er zoiets bestaat als een “urban jungle”, dan ziet Tinka Pittoors in voetpaden, stenen en architectuur weelderige lianen en gebladerte.

Tinka Pittoors stelt parallelle werelden voor, ontsproten uit een ongebreideld jongleren met herkenbare patronen. Ze diept die op uit een rijk arsenaal van dagelijkse kijkervaringen, ontdubbelingen daarvan in miniatuur en vertrouwde abstracte patronen zoals de ruiten van een vaatdoek of de faiences van de badkamer. De geborgenheid van het huis en de vormentaal van de straat en haar inrichting verstrengelen in een ambigue spel op de rand van de werkelijkheid. Tinka combineert bestaande vormen, bedrieglijke kleine vertalingen ervan en zelf ontwikkelde ingrediënten. Haar “Landschapsvoorstellen” laten zich lezen als flarden van een herinnering aan het zichtbare, gestold in speelse maquettes. Af en toe slaat ze die fotografisch neer in een plat vlak. Beeld van een beeld, opnieuw in beeld: een spiegelpaleis dat dronken maakt, en waarin je zoekt naar de kleinste gemene deler; het herkenbare detail als houvast.