{ Wesley Meuris }

De installaties van Wesley Meuris zijn nooit louter vrijblijvend architecturaal. Ze leverden een kanttekening op de “confectie” van ruimtes. Dierenkooien, zwembaden, museale inrichtingen; hij bracht hun vormkenmerken terug tot gemene delers en exposeerde ze als fantoom. Normen, materialen en het aanvoelen van ruimtes zijn bepaald door sociale gedragscodes, verwachtingspatronen en streven naar uniformiteit.

Recent geraakte Meuris gefascineerd door instrumenten die een samenleving aanmaakt om het individu te plaatsen, te conformeren, in een handelbare rangorde te krijgen. Classificatie en archivering zijn instrumenten in dat proces. Codering en onderverdeling ruiken naar het verwerven van macht. Vertaald in een kunstwerk, ontstaat een interessante dubbelzinnigheid. Je weet immers nooit zeker of Meuris commentaar brengt op het systeem, of zijn installaties, ontdaan van een “nut”, louter esthetisch fungeren als minimale sculptuur. Daarmee overbrugt hij op een spannende manier de kloof tussen maatschappijkritiek en de eigen logica van de ontwikkeling van een artistieke vormentaal.